Pro-beren

 

Ik moet wat bekennen

Ik heb een fobie voor beren

Zo groot dat ie mijn leven beheerst

En volledig om kan keren

 

Durf niet meer voor een groep te presenteren

Me in het verkeer te verkeren

Verkeerde ideëen  op te brengen

Alleen mijn leven ontzeggen

 

Zet ik het op een rennen

Maar op elke weg kom ik ze tegen

Met bibberende benen

Ontdook ik degene

Die mij dit oplegt

 

‘Niet kijken’

‘Dan zijn ze zo verdwenen’

Maar als ze zelfs voor mijn deur zitten

Dan zou ik het ook niet meer weten

 

Recht in de ogen

Met angst en beven

Beveel ik mezelf

Niet op te geven

 

Ontbeer ik me over die beesten

Doet me het meest zeer

Dat ze er waren, puur

Om mij iets te leren..

 

Want als je van beren niet leren kan

Van slimme beren niet leren kan

Zou ik het ook niet meer weten

 

De beren zijn vertrokken

Ze lopen op sokken

Moraal van het verhaal

Altijd pro-beren

 

 

 

Dit gedicht kwam naar boven schieten terwijl ik alleen aan de IJssel zat, in Deventer. Ik had me voorgenomen één uur lang te zitten, zonder een dergelijke prikkel behalve de omgeving. Zo om te kijken hoe prikkelgevoelig je bent (in de huidige maatschappij); waar je werkelijk waar wordt overprikkeld, alleen al met social media. Dit plan had ik al een tijdje, alleen had ik een angst voor de stilte; vandaar dat je gewoon moet pro-beren!

Onder-drukken

1/26
Please reload

Recente gedichten

April 28, 2018

April 28, 2018

Please reload

  • Facebook Social Icon
  • LinkedIn Social Icon
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now